Γ. Κοντογιώργης: Ο νέος δεν έχει κανένα λόγο να γίνει κομματόσκυλο

Ὁ κορυφαῖος Ἕλλην διανοητής καί καθηγητής, σέ συνέντευξή του στήν «ΕτΚ» προειδοποιεῖ πώς «ὅ,τι συμβαίνει στή Γαλλία σήμερα θά τό συναντήσουμε αὔριο στήν Ἑλλάδα. Ὁ Ἀριστοτέλης προεῖπε ὅτι οἱ χῶρες πού δέχθηκαν σημαντικό ἀριθμό μεταναστῶν ἀπέληξαν σέ αἱματοχυσία καί στήν ἀποβολή τοῦ γηγενοῦς πληθυσμοῦ ἀπό τίς ἑστίες του… Οἱ δημοκρατίες ὑπερασπίσθηκαν τό ἔθνος, ὅταν οἱ ὀλιγαρχικές ἐλίτ συμμαχοῦσαν μέ τούς ἀλλογενεῖς!»

Συνέντευξη στον Μάκη Δεληπέτρο και την εφημερίδα Εστία (15/10/2023)

Ὁ πολιτικός ἐργαλειοποιεῖ τόν λόγο, ἀποβλέπει σέ προσδοκώμενο ὄφελος, ἄρα μόνον σέ περιπτώσεις ἑνός κατά Ἀριστοτέλη ἡγέτου ἀποτιμᾶται ἀξιακῶς, καί γιά αὐτό προσφεύγουμε στούς εἰδικούς τῆς Πολιτικῆς Ἐπιστήμης ὅταν αὐτοί δέν ἑρμηνεύουν ρόλους καθ’ ὑπόκρισιν, ὡς μέλη συστημικοῦ θιάσου, συναποτελοῦντες ἕναν ἰδιαίτερο ἰδεολογικό μηχανισμό πειθοῦς τῶν πολιτῶν καί ἐλέγχου ἀποδεκτῶν φρονηματικῶν ἀντιλήψεων.

Ἐλλείπουν, ἐκλείπουν οἱ μή ἐντασσόμενοι στά κελεύσματα τῆς συγχρόνου διεθνικῆς, διαπολιτισμικῆς ἰδεολογικῆς δικτατορίας, τῆς ἐπιβαλλομένης ὑποταγῆς σέ προστάγματα, προτάγματα, νεωτερικά θεατρικοῦ τύπου κατασκευάσματα, καί ἀνάμεσα σέ αὐτούς, ὁ καθηγητής κ. Γιῶργος Κοντογιώργης φαντάζει ὡς φωνή ἀρχαίας, διαχρονικῆς καθαρότητος, ἐκπορευομένη ἐκ τοῦ ἱεροῦ λογείου τῶν ναμάτων τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως, ἐπαναφέρουσα στόχευση καί προορισμό στήν φιλοσοφία καί τήν πολιτική, πείθοντας «θίασο» καί κοινό νά ἀντιδράσουν στήν ὑποταγή τῆς τυραννίδος, ἡ ὁποία καλεῖται νεωτεριστική πραγματικότης. Τήν πλαστή, ψευδῆ συνείδηση τῶν καιρῶν τῆς ἐπιστημονικῆς καί ἐθνικῆς καταισχύνης. Ὁ κ. Κοντογιώργης δέν προσέρχεται μέ τεκμήριο τήν καθηγεσία σέ πολλά διεθνῆ πανεπιστήμια, τήν ἰδιότητα τοῦ ἐν Ἑλλάδι πανεπιστημιακοῦ μεταρυθμιστοῦ καί ἐν κυριολεξίᾳ πρυτάνεως, τῶν ἀκαδημαϊκῶν τίτλων καί τῶν 51 βιβλίων, τῆς συμμετοχῆς σέ διεθνῆ ἐρευνητικά κέντρα ἤ τῆς μαχητικῆς ἀρθρογραφίας του. «Ὅποιος ἐλέγχει τό περιεχόμενο τῶν θεμελιωδῶν ἐννοιῶν ‒ἐπεσήμανε στήν “Ἑστία τῆς Κυριακῆς” ὁ ὄντως διανοητής‒ ὅπως τήν Δημοκρατία ἤ τήν ἐλευθερία καί οἰκειοποιεῖται τήν Ἱστορία, ἐλέγχει τίς κοινωνίες, νομιμοποιεῖ τό σύστημά του καί ἡγεμονεύει στόν κόσμο. Τί μᾶς λένε λοιπόν σήμερα; Ὅτι ὀφείλουμε νά ζοῦμε μέ τίς ἀξίες καί τούς θεσμούς καί τίς συμπεριφορές πού διαμορφώθηκαν στήν ἐποχή τοῦ Διαφωτισμοῦ, τόν 18ο αἰῶνα, καί καθιερώθηκαν οὐσιαστικά στήν δεκαετία τοῦ ’80. Αὐτό τί σημαίνει; Ὅτι πρέπει νά ἀντιμετωπίσουμε τίς ἐξελίξεις μέσα στό πνεῦμα τοῦ παρελθόντος… Ἑπομένως ἄν δέν μᾶς ἀρέσει ἡ πολιτική τῆς κυβέρνησης θά κάνουμε διαδήλωση ἤ ἄν δέν μᾶς ἀρέσει ὁ μισθός πού παίρνουμε θά κάνουμε ἀπεργία… Δέν θά ἀγγίξουμε τό σύστημα, διότι ἔχουμε ἀποδεχθεῖ ὅτι εἶναι τό καλύτερο πού ὑπάρχει, δημοκρατικό. Πρόκειται γιά τήν μεγαλύτερη ἀπάτη στήν ἱστορία. Ἕνα πολιτικό σύστημα, πού εἶναι κυριολεκτικά ἐκλόγιμη μοναρχία, μᾶς ἔχουν πείσει ὅτι εἶναι συγχρόνως δημοκρατικό καί ἀντιπροσωπευτικό…»

«Ὁ Πρωθυπουργός ‒συνέχισε ὁ κ. Γ. Κοντογιώργης‒ διορίζει καί παύει τούς ὑπουργούς, τούς βουλευτές, στελεχώνει τούς μεγάλους ὀργανισμούς, διορίζει τήν ἡγεσία τῆς Δικαιοσύνης, ἀποφασίζει τί εἶναι ἐθνικό καί τί δέν εἶναι, ἄρα τί θά γίνει στό Αἰγαῖο ἤ στίς Πρέσπες ἤ ὁπουδήποτε. Ὁ Πρωθυπουργός ἀποφασίζει ἐπίσης γιά τό Δημοσιονομικό, ὁ Πρωθυπουργός νομοθετεῖ διότι ἡ νομοθετική πρωτοβουλία προέρχεται μόνο ἀπό τήν Κυβέρνηση, καί οὕτω καθεξῆς. Ἡ κοινωνία εἶναι Ἕνας… ἰδιώτης. Πολιτικά τελεῖ ὑπό δικαστικήν ἀντίληψιν ὅπως θά λέγανε στά νομικά. Γίνεται ἀντιληπτή ὄχι ὡς ἕνας θεσμός πού ἀποφασίζει καί ἔχει βούληση ἀλλά ὡς ἕνα ἄθροισμα ἀτόμων πού οὔτε δυνατότητα οὔτε καί ἱκανότητα ἔχει νά ἀποφασίσει καί ἑπομένως τό τί εἶναι συμφέρον της τό ἀποφασίζει ὁ ἕνας, ὁ πάνσοφος Πρωθυπουργός! Αὐτό ἄν τό δεῖ κανείς στήν κανονική του διάσταση εἶναι ἐφιαλτικό… Τόν ἑαυτό μας δέν τόν ἐκχωροῦμε σέ κανέναν, ἀλλά ὁλόκληρη τήν χώρα καί δι’ αὐτῆς τήν ὕπαρξή μας τήν ἐκχωροῦμε σέ ἕναν ἄνθρωπο πού μπορεῖ νά εἶναι κλέφτης, ἀπατεῶνας, ἄρρωστος, νά εἶναι ἐξαρτημένος ἀπό πλεῖστα ὅσα συμφέροντα. Δέν ἐπιτρέπεται στήν κοινωνία νά διαφωνήσει ἤ νά διαπιστώσει ὅτι ἔσφαλε στήν ἐπιλογή της, νά διορθώσει τό λάθος της καί νά τόν ἀνακαλέσει. Θά θυμᾶστε τήν ὑπόθεση τῆς τραγωδίας τῶν Τεμπῶν. Τέθηκε τό ἐρώτημα γιατί ὑπῆρχε μόνον ἕνας ἐπόπτης τό βράδυ ἐνῷ θά ἔπρεπε νά εἶναι καί ἕνας δεύτερος. Στά ἀεροπλάνα ὑπάρχει πιλότος δίπλα ἀπό τόν πιλότο… Αὐτό τό καθεστώς τό ἀποκαλοῦν δημοκρατία, τήν στιγμή πού δέν ἔχει οὔτε κἄν προσομοίωση ἀντιπροσώπευσης. Ὅλοι οἱ “μεγάλοι παγκόσμιοι” στοχαστές μας διακηρύσσουν μάλιστα ὅτι ἡ κυριολεκτικά ἐκλόγιμη μοναρχία τῆς ἐποχῆς μας ὄχι μόνο εἶναι δημοκρατική ἀλλά καί ἀνώτερη ἀπό τήν διαχρονική δημοκρατία τῶν Ἑλλήνων…»

■ Ὑπάρχει «θεραπεία»;
« Αὐτό πού ἀποσιωπᾶται στίς ἡμέρες μας εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ τεχνολογία τῆς ἐπικοινωνίας μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἐπίσης τό ἔδαφος ἐπάνω στό ὁποῖο μέλλεται νά οἰκοδομήσει ἡ κοινωνία τήν θέσμισή της ὡς συλλογικό πολιτικό ὑποκείμενο καί νά ἐπαναφέρει τήν ἰσορροπία στούς συσχετισμούς μέ μέτρο τό κοινό συμφέρον. Μπορῶ νά πῶ ὅτι στό ἔδαφος τῆς τεχνολογίας τῆς ἐπικοινωνίας θά δομηθεῖ ἡ νέα Πνύκα ὅπου θά συναντιοῦνται οἱ κοινωνίες, θά διαβουλεύονται καί θά ἀποφασίζουν γιά τά προβλήματά τους, γιά τή μοῖρα τους…»

■ Σέ καιρούς οἰκονομολαγνείας…
«Αὐτός ὁ κόσμος δέν διαφεύγει ἁπλῶς ἀπό κάθε ἔλεγχο. Καθορίζουν τήν ἰδεολογική “ἀτζέντα” στήν ὁποία ὑποτάσσουν τή σκέψη τοῦ κοινοῦ λαοῦ τόν ὁποῖο ἐπί πλέον ἀντιμετωπίζουν σάν μυρμήγκια. Στό ἐρώτημα ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς πολιτικῆς ἀπαντοῦν: ὁ σκοπός τῶν ἀγορῶν… Το ἔθνος ἔχει ἀναδειχθεῖ στόν μέγιστο ἐχθρό της, γιατί μόνο μέ τήν ἀποεθνικοποίηση τῆς κοινωνίας μπορεῖ νά κάμψει τήν προοπτική μιᾶς ἀντίστασης τοῦ μόνου δυνητικοῦ ἀντιπάλου της. Τό δόγμα τῆς πολυπολιτισμικότητας δέν ἐννοεῖ τήν πολιτισμική πολυσημία τῆςκοινωνίας ἀλλά τήν πολυεθνική ἀνασυγκρότησή της. Δημιουργῶντας πολυεθνικές κοινωνίες οὐσιαστικά εἰσάγουμε τόν πόλεμο πού διέπει τίς διακρατικές σχέσεις στό ἐσωτερικό τῶν χωρῶν. Συγχρόνως καθοδηγοῦν τίς κοινωνίες στήν ἐσωστρέφεια καί στόν στρουθοκαμηλισμό μέ τήν καλλιέργεια τῆς ἰδέας ὅτι ἡ ζωή ἑνός ἑκάστου ἐξαντλεῖται στίς διεμφυλικές ἐπιλογές του καί πιό συγκεκριμένα στό “πολιτικῶς ὀρθόν”…»

■ Eἶστε ὁ εἰσηγητής τῆς ἐπαναφορᾶς στήν ἑλληνική πολιτική σκέψη.
«Ἡ ἱστορική διαδρομή τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου καταδεικνύει ὅτι ὀφείλουμε νά ἀφήσουμε πίσω μας τήν ἐκλόγιμη μοναρχία, πού μᾶς καλεῖ νά διαδηλώνουμε ἤ νά ἐπιλέγουμε κατά διαιτησία τόν πρωθυπουργό μας, καθώς δέν ἐπιτρέπει τήν ἀποκατάσταση τῆς ἰσορροπίας μεταξύ κοινωνίας καί οἰκονομίας. Τί θά μπεῖ στήν θέση της; Ἄς ἀναλογισθοῦμε ποιό θά ἦταν τό μεῖγμα τῆς πολιτικῆς, ἐάν θά ἔπρεπε νά ἐγκριθοῦν ἀπό τό σῶμα τῆς κοινωνίας. Στό δημοσιονομικό, στά ἐθνικά ζητήματα, σέ ὅλα. Καί αὐτό εἶναι ἁπλό καί ἀνέξοδο ξέρετε, ἀρκεῖ νά ἀποβάλουμε ἀπό μέσα μας τήν ὀλιγαρχική λογική τῆς πολιτικῆς. Μέ μία δημοσκόπηση. Ἡ δημοσκόπηση εἶναι ἀκριβέστατο ἐργαλεῖο ἄν χρησιμοποιεῖται ἐπιστημονικά γιά νά ἀποδώσει τήν βούληση τῆς κοινωνίας. Ἔχω εἰσηγηθεῖ τήν ἔννοια τοῦ “δημοσκοπικοῦ δήμου”».

■ Μία ἀληθής ἀνατροπή…
«Ὅσο πιό γρήγορα θά ξεκινήσουμε ἀπό μιά ἐπανάσταση στά μυαλά μας στό πεδίο τῶν ἐννοιῶν καί συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ μετάβαση τῶν κοινωνιῶν στό μέλλον θά γίνει μέ τήν εἴσοδό τους στήν πολιτεία, τόσο θά ἀποφευχθοῦν οἱ ἐξεγέρσεις, ἡ αἱματοχυσία καί ἡ περαιτέρω καταβύθιση τῶν κοινωνιῶν στήν ἀνέχεια. Ὅ,τι συμβαίνει στήν Γαλλία σήμερα θά τό συναντήσουμε αὔριο στήν Ἑλλάδα. Ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ χῶρες πού δέχθηκαν σημαντικό ἀριθμό μεταναστῶν ἀπέληξαν σέ αἱματοχυσία καί στήν ἀποβολή τοῦ γηγενοῦς πληθυσμοῦ ἀπό τίς ἑστίες του… Οἱ δημοκρατίες ὑπερασπίσθηκαν τό ἔθνος ὅταν οἱ ὀλιγαρχικές ἐλίτ συμμαχοῦσαν μέ τούς ἀλλογενεῖς γιά νά ἡγεμονεύσουν ἐπί τῶν κοινωνιῶν.»

■ Οἱ νέοι, ὅμως, ἀπέχουν.
«Ὁ νέος δέν ἔχει κανένα λόγο νά γίνει κομματόσκυλο… Ἡ ἀποχή σήμερα τῶν νέων εἶναι βαθειά πολιτική πράξη, ἡ ὁποία μαρτυρεῖ ὅτι ἀπορρίπτουν αὐτό πού τούς προσφέρεται, ἀλλά δέν ἔχουν ἐναλλακτικό παράδειγμα νά ἐπιλέξουν…»

■ Ἐν μέσῳ κομματικῶν διπόλων…
«Πρέπει νά πάψουμε νά πιστεύουμε ὅτι ὑπάρχει Ἀριστερά καί Δεξιά, σοσιαλισμός καί φιλελευθερισμός. Σήμερα ἔχουμε τόν “ἐθνικό” φιλελευθερισμό, ἐννοῶ αὐτόν ἐντός τοῦ κράτους ἔθνους, τοῦ κράτους τῆς πολιτικῆς κυριαρχίας, πού τόν ἐκφράζουν οἱ ἀποκαλούμενοι ἀκροδεξιοί ὅπως ἡ Λέ Πέν, ἡ Μελόνι κ.ἄ. καί ἀπό τήν ἄλλη τόν νεοφιλελευθερισμό πού εἶναι διεθνικός, πού διακινεῖ τό συμφέρον τῆς διεθνοῦς τῶν ἀγορῶν ἐναντίον τῶν κοινωνιῶν… Ἀκριβῶς γι’ αὐτό ἡ διεθνής τῶν ἀγορῶν ἔχει ὑφάνει προνομιακή σχέση μέ τήν ἄλλοτε Ἀριστερά. Στόν ἀντεθνικό διεθνισμό καί στόν προλεταριακό διεθνισμό…»

■ Ποιά ὀφείλει νά εἶναι ἡ ἀντίδρασις-παραίνεσις;
«Σήμερα ποιός ἔχει ἀναλογισθεῖ τί σημαίνει ὅτι δύο ἑκατομμύρια Ἕλληνες ἔχουν ἀπολεσθεῖ ἀπό τήν Ἑλλάδα ἀπό τό 2008 μέχρι σήμερα, τί συνεπάγεται ἡ ἀναπλήρωση τοῦ πληθυσμοῦ αὐτοῦ ἀπό συμπαγεῖς ἐθνικές κοινότητες πού ἀρνοῦνται τήν ἐνσωμάτωσή τους ἤ τό γεγονός ὅτι ἡ ἄρχουσα πολιτική καί ἰδίως πνευματική τάξη τῆς χώρας εὑρίσκεται σέ μετωπική σύγκρουση μέ τίς δημοκρατικές καί τίς ὁμόλογες κληρονομιές τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας; Ἐάν δέν συνειδητοποιήσουμε, ὅσο ἀκόμη ὑπάρχει καιρός, ὅτι ὁ χρόνος τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τελειώνει σύντομα, θά θρηνήσουμε ὅπως οἱ Ποσειδωνιᾶτες τόν Ἑλληνισμό…»