Γ. Κοντογιώργης – Περί Αριστείας
By admin
Γ. Κοντογιώργης – Περί Αριστείας – 30.5.2016
Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, η οποία έγινε στις 30.5.2016 στο Ευγενίδειο Ίδρυμα, στο πλαίσιο εκδήλωσης που διοργάνωσαν τα Εκπαιδευτήρια Γείτονα, σε συνεργασία με το Σωματείο “Π.Α.Ι.Δ.Ε.Ι.Α. Αριστείας”, με θέμα: «Αριστεία στην Παιδεία και Πρόοδος».
Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, η οποία έγινε στις 30.5.2016 στο Ευγενίδειο Ίδρυμα, στο πλαίσιο εκδήλωσης που διοργάνωσαν τα Εκπαιδευτήρια Γείτονα, σε συνεργασία με το Σωματείο “Π.Α.Ι.Δ.Ε.Ι.Α. Αριστείας”, με θέμα:
«Αριστεία στην Παιδεία και Πρόοδος».
Η αριστεία στην ολιγαρχία αξιώνει την κατοχή της πολιτείας (και των αξιωμάτων) από τους “αριστείς” της. Η αριστεία στη δημοκρατία δημιουργεί τις βάσεις του “ευ αγωνίζεσθαι” ως διακυβεύματος της ζωής. Η δημοκρατία αναδεικνύει την αριστεία σε αξία και, συνακόλουθα, σε αξιωματική παράμετρο της κοινωνικής κινητικότητας. Εξού και η δημοκρατική πολιτεία δημιουργεί τις προϋποθέσεις της αριστείας για όλους τους πολίτες της, απελευθερώνοντάς τους καθολικά, σε ένα περιβάλλον που προάγει την άμιλλα. Οι αριστείς στο πλαίσιο αυτό είναι θεράποντες του «ευ αγωνίζεσθαι», του διακρίνεσθαι στη ζωή, οι σύμβουλοι και οι θεράποντες του δήμου. Δεν κατέχουν όμως την πολιτεία. Η ισότητα στη δημοκρατία αφορά στην ενσάρκωση της πολιτείας από το σύνολο των πολιτών, όχι στη γενική ισοπέδωση του ατόμου στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Το δόγμα του «των υπερεχόντων σταχύων κόλουσις» απαντάται στις τυραννίες όχι στις δημοκρατίες. Η δημοκρατική Αθήνα και όχι η Σπάρτη δημιούργησε τον μέγιστο των πολιτισμών της πόλεως. Στον αντίποδα, στη μοναρχεύουσα ολιγαρχία της εποχής μας η αριστεία τοποθετείται σε ένα περιοριστικό ως προς τις δυνατότητες που προσφέρονται στο άτομο περιβάλλον και ως προς το σκοπό της. Εντούτοις, στην εκφυλισμένη εκδοχή της ελληνικής κομματοκρατίας, δεν ευδοκιμούν ούτε οι «αριστείς» της ολιγαρχίας ούτε οι θεράποντες του “ευ αγωνίζεσθαι” της ζωής, παρά μόνον οι παρακοιμώμενοι και τα παράσιτα της κομματικής νομενκλατούρας.
Κοινοποίηση σε:
