Γ.Κοντογιώργης, Τα ελληνικά κοινά και η νεοτερική ολιγαρχική νομενκλατούρα

Start tv, Κέρκυρα. 28/3/2015. Παρουσίαση: Κώστας Βέργος. Συζήτηση με τον Γιώργο Κοντογιώργη, ομ. καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου. Τα κοινά (οι κοινότητες) των Ελλήνων από την αρχαιότητα μέχρι τους νεώτερους χρόνους.
Τι είναι τα κοινά/πόλεις στον ελληνικό κόσμο/κοσμοσύστημα και πώς εμπλέκονται στην πολεμική της σύγχρονης ολιγαρχικής νομενκλατούρας εναντίον της δημοκρατίας
Τα κοινά (ή όπως εσφαλμένα αποκαλούνται, οι κοινότητες) είναι οι πόλεις κράτη της ελληνικής (κρατοκεντρικής) αρχαιότητας, όπως μετεξελίχθηκαν κατά την περίοδο της οικουμένης. Αποτελούν τη σταθερά  θεμέλια κοινωνία του ελληνικού κόσμου, που το αντίστοιχό τους είναι σήμερα οι κοινωνίες των κρατών εθνών. Τα κοινά της τουρκοκρατίας παρουσιάζουν ομοθετική ομοιότητα με τις πόλεις κράτη: ως προς τις αρμοδιότητες που στοιχειοθετούν την αυτονομία τους, ως προς τις πολιτείες τους (τη δημοκρατία, την ολιγαρχία, την αντιπροσώπευση κλπ), ως το εταιρικό οικονομικό τους σύστημα, που εισήχθη σταδιακά με την είσοδο στην οικουμένη και ολοκληρώθηκε στο μέσο Βυζάντιο και το οποίο διακρίνεται για την εφαρμογή της δημοκρατίας στο πεδίο της οικονομίας. Τα κοινά/πόλεις συμπυκνώνουν το πολιτικό πρόταγμα του ελληνικού έθνους που υποστασιοποιείται ως έθνος κοσμοσύστημα και όχι ως έθνος κράτος. Τα κοινά/πόλεις και τη δημοκρατία, που έφεραν μαζί τους τα πιο πρωτοπόρα από αυτά, κατήργησαν οι Δυνάμεις και οι ιδεολογικοί θιασώτες του πνεύματος του Διαφωτισμού της εποχής της μετάβασης από τη δεσποτεία στον πρωτόλειο ανθρωποκεντρισμό, με το επιχείρημα ότι ήταν προ-νεοτερικά (εν ολίγοις η δημοκρατία!…), και ουσιαστικά για να μην εκτίθεται η εξουσιαστικά αυστηρή ολιγαρχική πολιτεία τους. Το διακύβευμα, όπως απέδειξε ήδη ο Ρήγας, δεν ήταν η επιστροφή στη μικρή κλίμακα των κοινών/πόλεων, προκειμένου να εφαρμοσθεί η δημοκρατία, αλλά η μετακένωση του συνόλου πολιτειακού τους συστήματος (δηλαδή της οικονομικής και πολιτικής δημοκρατίας)  στο επίπεδο της νέας θεμέλιας πολιτειακής κοινωνίας, του κράτους έθνους. Αυτό ακριβώς απεχθάνονταν οι Ολιγάρχες του Διαφωτισμού. Το ίδιο αυτό διακύβευμα διακινούν και οι σύγχρονοι Ολιγάρχες, οι οποίοι επίσης επικαλούνται το “Διαφωτισμό” για να εμποδίσουν την εξέλιξη, δηλαδή την πορεία προς την απελευθέρωση των κοινωνιών από τα δεσμά της ολιγαρχίας των αγορών και της κομματοκρατίας.